زنبور عسل تمام نیازهای تغذیه ای خود را با مصرف شهد و گرده بدست می آورد. هنگامی که شهد و گرده در دسترس نباشد، پرورش دهندگان زنبور عسل اغلب از جایگزین شهد و گرده استفاده می کنند. از دیرباز، محلول شکر یکی از متداولترین جایگزین های شهد و گرده می باشد که برای تغذیه زنبور عسل به منظور تامین ذخیره غذایی در طول زمستان و تحریک پرورش نوزادان در بهار مورد استفاده قرار می گیرد. شربت ذرت با فروکتوز بالا یکی دیگر از جایگزین های بالقوه می باشد که اخیرا در تغذیه زنبور عسل استفاده می شود. در نتیجه در این مطالعه مروری، اثرات تغذیه با شربت فروکتوز بر زنبور عسل مورد بررسی قرار گرفته است. طول عمر و جمعیت کندو از پارامترهای مهم می باشد که در تغذیه زنبورعسل با منابع مختلف مورد بررسی قرار می گیرد. با توجه به تحقیقات صورت گرفته، شربت ذرت فروکتوز 55، در مقایسه با شکر، عملکرد خوبی داشته است. در این مقاله، نتایج تعدادی از این مطالعات مورد بررسی قرار گرفته شده است. برای جستجوی مقالات از پایگاه داده scopus با سه الگوریتم TITLE (honey AND bee) AND TITLE-ABS-KEY (hfcs) و TITLE (honey AND bee) AND TITLE (sucrose) و همچنین TITLE (honey AND bee) AND TITLE-ABS-KEY (fructose) تا سال 2020 استفاده شد.

شربت فروکتوز 55% یکی از بهترین شیرین کننده های طبیعی است که هم اکنون در بازار موجود است. این ماده هزینه های تولید نوشیدنی های شیرین را کاهش می دهد. اضافه شدن این ماده به محصولات نانوایی و قنادی اجازه می دهد در هنگام تولید، محصول ظاهر بهتری از جهت رنگ قهوه ای داشته باشد. این ترکیبات سطح بالایی از تازگی را در محصولات غذایی ایجاد می کنند. این ماده به عنوان نگهدارنده، طعم دهنده، حافظ رطوبت و تازگی و همچنین بهبوددهنده بافت نقش آفرینی می کند. در این مقاله پژوهش های صورت گرفته برروی مزایای استفاده از فروکتوز در محصولات مختلف مورد بررسی قرارگرفته است.

اختلاف نظرها و سردرگمی های زیادی در مورد، ساکارز و دیگر شیرین کننده ها در بحث متابولیسم و اثرات سلامتی آن ها وجود دارد. این نگرانی ها اغلب توسط گمانه زنی هایی بر اساس داده های محدود یا مطالعات کمی بر روی حیوانات دامن زده شده است. اختلاف نظرهای اخیر پس از منتشر شدن یک تفسیر که حاکی از ارتباط احتمالی بین مصرف شربت فروکتوز و چاقی است، ایجادشده است. از طرفی، این نظریه وجود دارد که هیچ تفاوتی در پاسخ متابولیک و غدد درون ریز بین شربت فروکتوز 55% و ساکارز در ارتباط با چاقی یا هر مسیله مربوط به سلامتی انسان وجود ندارد. زیرا هر دوی این قندها حاوی مقادیر تقریبا مساوی از فروکتوز و گلوکز، حاوی همان مقدار کالری، دارای سطح شیرینی یکسان و جذب یکسان از دستگاه گوارش هستند. این که آیا بین فروکتوز، شربت فروکتوز 55% یا ساکارز در احتمال افزایش خطر بیماری قلبی، سندرم متابولیک، تجمع چربی در کبد یا افزایش چربی بافت ماهیچه ای ارتباطی وجود دارد یا خیر، با مطالعات مختلف با استفاده از روش های مختلفی که به نتیجه گیری های مختلفی می رسند، اختلاف نظر وجود دارد. برای حل بسیاری از این ابهامات کار آزمایی بالینی بیشتری لازم است. هدف از این بررسی، پاسخ به ابهامات درباره ی متابولیسم، غدد درون ریز و اثرات احتمالی بر سلامتی انسان در هنگام مصرف ساکارز، فروکتوز و شربت فروکتوز55% است. در طول یک دهه گذشته، بحث و جدال علمی بسیاری در مورد متابولیسم، پاسخ غدد درون ریز و اثرات سلامتی بالقوه درباره مصرف ساکارز، شربت ذرت با فروکتوز 55% و فروکتوز به وجود آمده است. به دلیل اینکه ایالات متحده و بسیاری دیگر از کشورها درگیر بیماری همه گیر چاقی هستند، انگیزه های بیشتری برای این بحث ها وجود دارد. با توجه به همه این ها به عنوان پیش زمینه، هدف از این بررسی بحث در مورد متابولیسم و پاسخ غدد درون ریز به مصرف ساکارز و شربت فروکتوز 55% است. ما همچنین سعی در بیان نقاط قوت و ضعف شواهد موجود در رابطه با مصرف این قندها و عواقب احتمالی آن برای سلامتی داریم. سپس نتایج آزمایش های تصادفی کنترل شده اخیر را با استفاده از مقادیر مختلف فروکتوز، شربت فروکتوز 55% و ساکارز موردبحث قرار می دهیم. نتایج نشان داد که تفاوت قابل توجهی بین اثرات سلامتی ساکارز و شربت فروکتوز 55% وجود ندارد و بهتر است که تمرکز جوامع علمی بر کنترل میزان کلی مصرف قند ساده قرار گیرد.

هدف این پژوهش بررسی ویژگی های ساختاری و عملکردی اندواینولیناز پس ازاصلاح با PLP برای آبکافت اینولین است. برای تعیین پایداری حرارتی، فعالیت باقیمانده هر دو آنزیم (اصلاح شده و شاهد) پس از 130 دقیقه انکوباسیون در دماهای مختلف در محدوده ° C25-65 اندازه گیری و برای تعیین پایداری زمانی، فعالیت هر دو آنزیم تا 6 روز بطور روزانه سنجیده شدند. جهت بررسی تغییرات ساختاری و نیز ارزیابی تغییرات ساختار دوم و سوم آنزیم اندواینولیناز، پس از اصلاح با PLP، از روش های طیف سنجی دورنگ نمایی دورانی، جذب سنجی در طول موج nm 280، فلوئورسانس برون زاد و درون زاد استفاده شد. کروماتوگرام محصولات حاصل از آبکافت اینولین توسط اندواینولیناز اصلاح شده با PLP یا اندواینولیناز دست نخورده با استفاده از HPLC بدست آمده و سپس پارامترهای کاتالیتیکی هر دو آنزیم محاسبه شدند. محتوای ساختار مارپیچ آلفا پس از اصلاح با PLP افزایش یافت، همچنین نتایج بررسی ساختار سوم شامل مطالعات طیف سنجی UV و نشر فلورسان، افزایش پایداری حرارتی اندواینولیناز بعد از اصلاح با PLP را تایید نمودند. نتایج آزمون های پایداری زمانی، حاکی از آن بود که افت فعالیت مشاهده شده در آنزیم اصلاح شده با PLP کمتر از آنزیم شاهد است. بهبود کارایی آنزیم اندواینولیناز جهت آبکافت اینولین پس از اصلاح با PLP توسط HPLC ثابت شد. پس از اصلاح آنزیم Vmax افزایش و Km کاهش یافت که نشانگر بهبود عملکرد آنزیم پس ازاصلاح با PLP است.

هدف از این تحقیق مقایسه پایداری نوشابه های پرتقالی، کولا و لیمویی حاوی شربت ذرت غنی از فروکتوز و سوکروز در طول دوران نگهداری بود.این پژوهش بر روی فرمولاسیون سه نوع نوشابه کولا، لیمویی و پرتقالی انجام گرفت و سوکروز موجود در آن ها با نسبت های 60% و 80% و 100% با شربت ذرت غنی از فروکتوز جایگزین شده و خصوصیات فیزیکی و شیمیایی شامل، pH اسیدیته، بریکس، دانسیته و رنگ در زمان های یک، دو و چهار ماه از زمان ساخت در نوشابه های نگهداری شده در دما های4oC ،  25oCو 40oC مورد بررسی قرار گرفت و با نمونه های شاهد حاوی سوکروز که در شرایط مشابه ساخته و نگهداری شدند، مقایسه گردیدند. نمونه ها در دوران نگهداری دچار تغییرات معنی داری در pH، اسیدیته، دانسیته و بریکس شدند (P<0.05) و از این جهت تفاوت معنی داری بین نمونه های شاهد و نمونه های حاوی شربت ذرت غنی از فروکتوز وجود نداشت .شربت رنگ نمونه های پرتقالی و کولا در طول دوران نگهداری دچار تغییر معنی داری نشدند (P>0.05) ولی حضور آفتاب باعث ناپایداری رنگ کارمویزین موجود در نوشابه های پرتقالی شد و وجود شربت ذرت غنی از فروکتوز این اثر را تشدید کرد.

هیدروکسی متیل فورفورال (HMF) یکی از ترکیبات تشکیل شده درنتیجه فرآیند حرارتی و نگهداری در محصولات قندی مانند قند اینورت است و طبق استاندارد کدکس حداکثر مجاز آن در 40 ppm تعیین شده است. شربت فروکتوز55% مایعی شفاف دارای مزه شیرین و بدون هیچ طعم مزاحم و دارای شیرینی و خواص کاربردی مشابه با سوکروز است. مطالعات مختلف نشان می دهند که با توجه به فرآیند تولید محصولات قندی که عمدتا با حرارت همراه هست میزان HMF به شدت بالا می رود و این ماده سرطان زا تا زمان مصرف با این محصولات همراه است. ازجمله محصولات بررسی شده از جنبه میزان HMF می توان به قند اینورت اشاره کرد. تحقیقات نشان داده است بسیاری از محصولات صنعتی مانند قند اینورت که با استانداردهای مناسب تولید نشده اند سرشار از HMF هستند. اما شربت فروکتوز55% به دلیل تولید به روش آنزیمی و تصفیه های صورت گرفته در طول فرآیند نهایتا، حاوی مقادیر بسیار ناچیزی از این ماده سرطان زا است.

سابقه و هدف: آنزیم اینولیناز آسپرژیلوس نایجر هیدرولیز کننده اینولین بوده و در تهیه شربت پرفروکتوز مورد استفاده قرار می گیرد. در این تحقیق، آنزیم اینولیناز از طریق ایجاد پیوند کووالانسی بر روی نانوذرات مغناطیسی هیدرولیزات گلوتنی گندم تثبیت گردید. این روش تثبیت، از نظر افزایش انتقال جرم بدلیل کاهش اندازه ذرات و افزایش سطح و در نتیجه بازدهی بیشتر فرآورده نهایی همچنین، بازیابی آنزیم تثبیت شده توسط میدان مغناطیسی از محیط واکنش و امکان استفاده مجدد از آنزیم دارای اهمیت است. مواد و روش ها: در ابتدا نانوپپتیدهای هیدرولیزات گلوتنی با روش حلال زدایی و نانوذرات مغناطیسی Fe3O4 به روش هم رسوبی تهیه شدند. سپس سطح نانوذرات مغناطیسی توسط نانوپپتیدهای تهیه شده پوشش داده شد و آنزیم اینولیناز از طریق پیوند کووالانسی بروی آن تثبیت گردید. ویژگی های ساختاری و عملکردی نانوذرات تهیه شده و آنزیم تثبیت شده با استفاده از روش های اسپکتروفتومتری در ناحیه UV/VIS و میکروسکوپ الکترونی روبشی گسیل میدانی تعیین گردید. یافته ها : مورفولوژی نانوذرات مغناطیسی بشکل کروی و نانوپپتیدهای گلوتنی بصورت کروی و رشته های کوتاه نشان داده شد. فاکتور های سینتیکی آنزیم تثبیت شده در مقایسه با آنزیم آزاد بهبود یافته و میزان بارگذاری آنزیم بر روی نانوپپتیدهای مغناطیسی حامل 74% محاسبه گردید. آنزیم اینولیناز تثبیت شده پس از 12 سیکل پی در پی آبکافت، 70% از فعالیت اولیه خود را حفظ نمود. نیمه عمر آنزیم تثبیت شده در دمای 60 درجه سانتی گراد در مقایسه با آنزیم آزاد حدود 1.5 برابر افزایش یافت. نتیجه گیری: استفاده از نانوپپتیدهای مغناطیسی هیدرولیزات گلوتنی گندم جهت تثبیت آنزیم اینولیناز، روشی کارآمد همراه با افزایش پایداری و بهبود عملکرد آنزیم به منظور تهیه شربت پرفروکتوز می باشد.

باقلوا یکی از شیرینی های سنتی قزوین است که به دلیل میزان ساکارز و کالری بالا مصرف آن برای افراد مبتلا به چاقی و دیابت محدودیت دارد. شربت ذرت با درصد فروکتوز بالا نسبت به شکر از شیرینی بالاتری برخوردار است و کالری کمتری را به بدن می رساند و همچنین شاخص گلیسمیک پایین تری نسبت به شکر خوراکی دارد. از این رو هدف از این تحقیق بررسی اثر جایگزینی ساکارز با شربت ذرت حاوی فروکتوز بالا (HFCS) روی خواص بافتی، رنگ و حسی باقلوای قزوین در پنج سطح 0، 25، 50، 75 و 100 درصد و در روزهای نگهداری 1، 15 و30 بود. نتایج نشان داد جایگزینی HFCS با ساکارز باعث ایجاد اختلاف معنی داری در پیوستگی، چسبندگی، قابلیت جویدن، سفتی و قابلیت ارتجاع بافت باقلوا گردید به طوری که با افزایش HFCS، چسبندگی در تیمارها افزایش و میزان سفتی در تیمارها کاهش یافت. در تیمار با 100 درصد جایگزینی HFCS بیشترین میزان پیوستگی و قابلیت ارتجاع مشاهده شد. ویژگی های رنگ به طور قابل ملاحظه ای تحت تأثیر افزودن HFCS قرار گرفت و با افزایش میزان HFCS در تیمارها شاخص L افزایش یافت، بیشترین مقدار شاخص a مربوط به تیمار با 75 درصد جایگزینی HFCS بود همچنین با افزایش میزان HFCS شاخص b کاهش یافت. نتایج ارزیابی حسی نشان داد با افزایش میزان HFCS در فرمولاسیون باقلوا، امتیاز مربوط به طعم، عطر و بو، بافت و پذیرش کلی به طور معنی داری کاهش پیدا کرد. بر اساس نتایج حاصل، جایگزینی HFCS در سطح 25% بیشترین امتیاز پذیرش را از نظر ارزیاب ها داشت. این تیمار از نظر هزینه تمام شده نیز اختلاف معنی دار با نمونه شاهد نداشت. می توان از HFCS به عنوان جایگزین شکر در فرمولاسیون باقلوای سنتی قزوین استفاده کرد.

سابقه و هدف: شربت ذرت با فروکتوز بالا-55 (55-HFCS)، شیرین کننده متداولی در صنایع غذایی است. اخیرا اثرات سوء مصرف خوراکی بلند مدت کنترل نشده 55-HFCS در مقایسه با سوکروز بر ناکارآمدی تخمدان موش صحرایی ماده را منتشر کرده ایم. هدف این مطالعه مقایسه اثرات مصرف کنترل شده کوتاه مدت 55-HFCS با سوکروز و تاثیرات احتمالی آن بر بافت رحم و تخمدان موش های صحرایی ماده در مقایسه با مصرف بلند مدت آن بود. روش بررسی: طبق گایدلاین OECD (شماره 407)، 15سر موش صحرایی ماده به 3 گروه تقسیم شدند. گروه کنترل دریافت کننده آب مقطر، گروه دوم دریافت کننده سوکروز 75 % و گروه سوم دریافت کنندهHFCS-55 به میزان g 100/ml 1 وزن بدن به شکل گاواژ (28 روز) بودند. الگوی دریافت انرژی، وزن، تغییرات رفتاری و شاخص های بیوشیمیایی و هیستوپاتولوژی در روز 29 مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: هیچ گزارش مرگ و میر، تغییرات در الگوی انرژی، وزن و رفتار دیده نشد. از بین پروفایل لیپیدی و فاکتورهای بیوشیمیایی، صرفا سطح سرمی اسید اوریک و HDL در گروه های HFCS-55 و سوکروز نسبت به کنترل کاهش معنی داری یافت. درگروه HFCS-55 آپوپتوز سلولی در بافت رحم و احتقان بافت تخمدان ثبت شد که مشابه الگوی مطالعه 90روزه بود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه در تطبیق با مطالعه 90 روزه، دلالت بر آسیب پذیری بافت رحم و تخمدان نسبت به فروکتوز در مقایسه با سوکروز دارد. خطر آسیب احتمالیHFCS-55 بر رحم و تخمدان زنان نیاز به مطالعات تکمیلی دارد.